5. فصل اول - درس چهارم : اصطلاحات مدل TCP/IP

قبل از پایان دادن به مدل TCP/IP در این بخش چند جزئیات باقی مانده از این مدل و برخی اصطلاحات مرتبط با آن بررسی می شود. برای درک هرچه راحت تر اینکه چگونه یک دیتا از بالاترین لایه ی مدل TCP/IP یعنی لایه Application به پایین ترین لایه ی مدل TCP/IP یعنی لایه Physical می رسد در این بخش می پردازیم به مفاهیمی که در ارسال یک دیتا مورد استفاده قرار میگیرند.

اصطلاحات بسته بندی دیتا (Data Encapsulation Terminology)

همانطور که از توضیحات نحوه ی عملکرد HTTP, TCP, IP و Ethernet  متوجه می شوید که هرکدام چگونه وظیفه ی خود را انجام می دهند، هر لایه هدر های مربوط به خود را به دیتا های دریافت شده از لایه ی بالاتر اضافه می کند. مفهوم بسته بندی (Encapsulation) بیانگر فرایند هایی می باشد که هدر ها (و بعضا تریلر) به یک دیتا اضافه می شوند و دیتا به لایه ی پایینتر ارسال می شود.
بسیاری از مثال های این فصل فرایند بسته بندی را نمایش میدهند. برای مثال سرور وب آلیس محتوای صفحه ی پیج خود را در هدر HTTP بسته بندی کرد. لایه ی TCP دیتا و هدر HTTP را در داخل هدر TCP بسته بندی کرد. لایه ی Network دیتا و هدر TCP را در داخل هدر IP بسته بندی کرد و در نهایت لایه ی Link پکت IP را در داخل هدر و تریلر اترنت بسته بندی کرد.
فرایند TCP/IP در رابطه با اینکه یک کامپیوتر دیتایی را به مقصدی ارسال کند در پنج مرحله قابل نمایش می باشد. چهار مرحله ی ابتدا مربوط به بسته بندی دیتا و اضافه کردن هدر ها در چهار لایه ی مدل TCP/IP می باشد و مرحله ی آخر مربوط می شود به انتقال واقعی دیتا بر روی کابل فیزیکی بصورت سیگنال های الکتریکی. در واقع ، اگر از مدل TCP/IP پنج لایه استفاده می کنید ، هر مرحله با نقش هر لایه از مدل TCP/IP مطابقت دارد. مراحل موجود در لیست زیر خلاصه می شود:

مرحله 1.       ایجاد کردن و بسته بندی یک دیتا Application با هر هدر مورد نیاز در لایه ی Application. برای مثال پیام HTTP OK می تواند به عنوان هدر HTTP درنظر گرفته شود و به محتوای اصلی صفحه وب (دیتا) متصل شود.

مرحله 2.       بسته بندی دیتایی که از لایه ی Application دریافت شده در داخل هدر های لایه ی Transportبرای اپلیکیشن های کابران عموما هدر های TCP و UDP مورد استفاده قرار می گیرد.

مرحله 3.       بسته بندی دیتایی که از لایه ی Transport دریافت شده در داخل هدر های لایه ی Networkهدر IP به دیتایی که از لایه ی Transport دریافت شده اضافه می شود که تعیین کننده ی آدرس منحصر به فردی می باشد که هر کامپیوتر را معرفی می کند..

مرحله 4.       بسته بندی دیتایی که از لایه ی Network دریافت شده در داخل هدر و تریلر لایه ی Data Link. این لایه از هردو هدر و تریلر برای بسته بندی دیتا استفاده می کند.

مرحله 5.       انتقال بیت ها. لایه ی Physical بیت ها را کدگذاری کرده تبدیل به سیگنال می کند برای ارسال بر روی کابل.

اعداد در تصویر 4-1 با پنج مرحله در این لیست مطابقت دارند و به صورت گرافیکی همان مفاهیم را نشان می دهند. توجه داشته باشید به دلیل اینکه لایه ی Application عموما نیازی به اضافه کردن هدر بر روی دیتا ندارد، تصویر هدر مشخصی را در لایه ی Application نمایش نمی دهد.

تصویر 4-1  پنج مرحله ی بسته بندی دیتا در مدل TCP/IP

 

نام پیام های TCP/IP 

درنهایت توجه داشته باشید که در اصطلاحات کاربردی مدل TCP/IP مفاهیم Segment، Packet و Frame را به خوبی بخاطر بسپارید. هدر های هر لایه مشخص کننده ی این مفاهیم می باشند. هدر های لایه ی Transport تعریف کننده ی مفهوم Segment می باشند، هدر های لایه ی Network تعریف کننده ی مفهوم Packet می باشند و هدر های لایه ی Data Link تعریف کننده ی Frame می باشند. تصویر 5-1 هر یک از مفاهیم Segment، Packet و Frame را در لایه ی مورد نظرشان نمایش میدهد.

تصویر 5-1  دیدگاه بسته بندی دیتا

* حروف LH و LT به ترتیب هدر لینک و تریلر لینک هستند و به هدر و تریلر لایه Data Link اشاره می کنند.

 

مدل شبکه OSI 

زمانی که مدل OSI معرفی شد بسیاری از مهندسین شبکه تصور می کردند که این مدل برنده ی رغابت بین تمامی مدل های معرفی شده شبکه می شود. اگر تصور مهندسین عملی می شد امروزه به جای TCP/IP بر روی تمامی کامپیوتر های سراسر جهان OSI پیاده سازی شده بود.
اما مدل OSI پیروز نبرد بین مدل های شبکه نشد. در حقیقت ، OSI دیگر به عنوان یک مدل شبکه ای وجود ندارد و مدل شبکه ای که امروزه مورد استفاده قرار میگیرد مدل TCP/IP می باشد. اگرچه برخی از پروتکل های اصلی که در TCP/IP وجود دارند از مدل OSI ارجاع داده شده اند.
بنابراین سوالی که ممکن است ذهن شما را درگیر کرده باشد این می باشد که چرا هنوز در رابطه با مدل OSI حرف می زنیم و در این کتاب در رابطه با این مدل صحبت شده است؟ پاسخ به این سوال، اصطلاحات می باشد. از آنجایی که قرار بود مدل OSI به عنوان یک مدل مرجع شبکه انتخاب شود بسیاری از تولید کنندگان دستگاه های شبکه داکیومنت و اسناد خود را مبنی بر این مدل ایجاد کردند. در نتیجه بسیاری از اطلاعاتی که موجود می باشد بر اساس مدل OSI می باشند. توجه داشته باشید که شما هیچگاه در دنیای واقعی با مدل OSI سروکار نخواهید داشت و بر روی تمامی دستگاه های شبکه شما از مدل TCP/IP استفاده خواهید کرد اما برای یادگیری اصول ارتباطی شبکه و اصطلاحاتی که شبکه وجود دارند یادگیری مدل OSI برای شما ضروری می باشد.


مقایسه ی مدل OSI با TCP/IP

مدل OSI از لحاظ مفاهیم پایه ای شباهتهای بسیاری با مدل TCP/IP دارد. این مدل دارای هفت لایه می باشد که هر لایه دسته ای از عملکرد های شبکه را برعهده دارد. همانند مدل TCP/IP مدل OSI نیز در هر لایه معرف تعدادی پروتکل و استاندارد هایی می باشد که هدف آنها برقراری ارتباط در شبکه می باشد. در اصل در این مدل پروتکل و یا استاندارد جدیدی ایجاد نشده بلکه از استاندارد ها و پروتکل های ایجاد شده بهره می گیرد. به عنوان مثال سازمان IEEE استاد شبکه های Ethernet را معرفی کرده و در مدل OSI به جای صرف زمان برای تعریف یک استاندارد جدید از این استاندارد استفاده شده است. 

امروزه می توان از مدل OSI به عنوان یک مدل استاندارد در مقایسه با سایر مدل های شبکه استفاده کرد. تصویر 1-6 مدل OSI را در مقایسه با دو مدل TCP/IP چهار لایه و پنج لایه نمایش می دهد.

 

تصویر 6-1  مقایسه مدل OSI با مدل TCP/IP چهار لایه و پنج لایه

در قسمت بعدی و فصل های بعدی ما در دو حالت از مدل OSI استفاده می کنیم. چرا که این مدل برای مباحث پژوهشی و مطالعاتی یک مدل قابل فهم تر می باشد. یکی از مهم ترین مباحثی که برای درک آن از مدل OSI استفاده می کنیم، توصیف دیگر پروتکل ها و نحوه ی بسته بندی (Encapsulation) دیتا در هر لایه می باشد.

 

توصیف پروتکل ها با مراجعه به لایه های مدل OSI

حتی امروزه ، بسیاری از داکیومنت و اسناد های شبکه که پروتکل ها و استاندارد های TCP/IP را تعریف می کنند به مدل OSI و لایه ی متناظر آن مراجعه می کنند. برای مثال یکی از توضیحات متداول در رابطه با سوییچ های LAN یا همان LAN Switch، سوییچ لایه 2 (Layer 2 Switch) می باشد که لایه ی 2 اشاره به دومین لایه از مدل OSI یعنی لایه ی Data Link دارد.

برای مثالی دیگر، لایه ی Internet در مدل اصلی TCP/IP که بصورت کلی IP بر روی آن اجرا می شود دقیقا معادل لایه ی Network در مدل OSI می باشد. بنابراین اغلب مردم می گویند IP در لایه ی Network و یا لایه ی سوم فعالیت دارد که منظور از لایه ی 3 همان لایه ی Network در مدل OSI می باشد.
این ادعا که هر لایه ی مدل TCP/IP معادل لایه ای از مدل OSI می باشد تنها بصورت ساده و در تعریف می تواند صحیح باشد و در جزئیات اینگونه نیست و هر لایه توضیحات مفصل به خود را داراست. مقایسه ی این دو مدل و لایه هایشان با یکدیگر شبیه به مقایسه یک خودروی سواری با یک کامیون می باشد: هر دو ماشین می توانند شما را از نقطه ی 1 به نقطه ی 2 برسانند، اما آنها تفاوت های زیادی با یکدیگر دارند به عنوان مثال کامیون می تواند مقدار بار زیادی را حمل کند اما در مقابل خودروی سواری فضای کوچکتری می گیرد. همانند این مثال مدل TCP/IP و OSI تفاوت هایی با یکدیگر دارند. برای مثال لایه ی Network در مدل TCP/IP و مدل OSI مفاهیم آدرس دهی منطقی (Logical Addressing) و مسیریابی (Routing) را تعریف می کند. با این حال، آدرس ها اندازه متفاوتی دارند و منطق مسیریابی آنها متفاوت عمل می کند. بنابراین مقایسه بین این دو مدل تنها یک مقایسه ی کلی می باشد و در جزئیات تفاوت های وجود دارند که در محدوده ی علمی این کتاب نمی توان بیانشان کرد. 

 

لایه ی های مدل OSI و عملکرد آنها

از آنجایی که در شبکه مفاهیم یکی از مهمترین ترین مباحث می باشند برای اینکه بتوانید یک مهندس خوب باشید ابتدا باید دانش کاملی از اینکه در شبکه چه اتفاقی در حال رخ دادن است داشته باشید. برای درک عملکرد دستگاه های شبکه و اینکه دیتا ها چگونه از یک دستگاه به دستگاه دیگر می رسند باید با عملکرد لایه ی های مدل OSI آشنا باشید. درست است که از مدل TCP/IP برای پیاده سازی شبکه استفاده شده است اما مدل OSI یک مدل پژوهشی و قابل فهم تر می باشد و با یادگیری این مدل می توانید درک کاملی از پروتکل ها و استاندارد هایی که در هر لایه از این مدل و یا مدل مرجع یعنی مدل TCP/IP وجود دارند بدست آورید.

برای اینکه بتوانید سرویس ها و پروتکل هایی که در این دو مدل وجود دارند را مقایسه کنید و بدانید که یک پروتکل در چه لایه ای از هر دو مدل درحال فعالیت می باشد کافیست لایه های این دو مدل را در خاطرتان بسپارید. می دانیم که مدل TCP/IP یک مدل چهار لایه می باشد که از لایه های Application، Transport، Internet و Link تشکیل شده است. در مقابل، مدل OSI یک مدل هفت لایه می باشد که اگر بخواهیم معادل لایه های OSI را با مدل TCP/IP پیدا کنیم، لایه ی Application در مدل TCP/IP معادل سه لایه ی Application، Presentation و Session در مدل OSI می باشد. لایه Transport در دو لایه کاملا یکسان می باشد. لایه Internet در مدل TCP/IP معادل لایه ی Network در مدل OSI می باشد با این تفاوت که تنها نام آنها با یکدیگر فرق می کند. در نهایت لایه ی Link در مدل TCP/IP معادل دو لایه ی Data Link و Physical در مدل OSI می باشد.

 

تعریف لایه های مدل OSI و عملکرد آنها

لایه 7.   لایه Application. این لایه ارتباط بین نرم افزار و هر برنامه کاربردی که نیاز به برقراری ارتباط با برنامه ای دیگر که در خارج از سیستم قرار دارد را برقرار می کند. همچنین فرایندهایی را برای تأیید اعتبار کاربر تعریف می کند.
لایه 6.   لایه Presentation. هدف اصلی این لایه مذاکره در مورد فرمت ها و قالب های داده ها می باشد. به عنوان مثال فرمت ASCII برای داده های متنی، فرمت باینری،فرمت BCD و فرمت JPEG. رمزگذاری نیز از مفاهیم موجود در لایه ی Presentation می باشد.
لایه 5.   لایه Session. این لایه بیان می کند که چگونه یک ارتباط ایجاد، نگهداری و پایان داده شود(این سه مفهوم تحت عنوان جلسه شناخته می شود). این لایه وظیفه ی کنترل پیام های یک طرفه (Half Duplex) و یا دو طرفه (Full Duplex) را نیز بر عهده دارد. در نتیجه در این لایه مشخص می شود ارتباط یک طرفه می باشد یا دو طرفه. 
لایه 4.   لایه Transport. این لایه شامل پروتکل ها و سرویس های زیادی می باشد که برای ارتباطات در شبکه مورد نیاز می باشند. از جمله پروتکل هایی که در این لایه وجود دارند پروتکل TCP و UDP می باشد. همچنین این لایه مفاهیمی تحت عنوان کنترل جریان داده و تشخیص خطا را بیان می کند که در فصل های بعدی بیشتر با این مفاهیم آشنا خواهید شد.
لایه 3.   لایه Network. این لایه سه مفهوم اصلی را بیان می کند: آدرس دهی منطقی، مسیریابی، انتخاب بهترین مسیر. مسیریابی بیان می کند که چگونه دستگاه باید دیتا ها را به سمت مقصد ارسال کند در نتیجه با مسیریابی می توان تمامی مسیرهایی که برای رسیدن به مقصد وجود دارند را پیدا کرد. انتخاب بهترین مسیر مشخص می کند که از بین تمامی مسیر ها کدام مسیر بنابر شرایطی می تواند بهترین مسیر باشد و دستگاه از آن مسیر برای ارسال دیتا ها استفاده کند.
لایه 2.   لایه Data Link. این لایه قوانینی را تعیین می کند که تعیین می کند دستگاه چگونه می تواند داده ها را از طریق یک رسانه خاص ارسال کند. پروتکل های لایه ی Data Link همچنین فرمت هدر و تریلر را تعریف می کنند که به دستگاه های متصل به رسانه امکان ارسال و دریافت داده ها را با موفقیت می دهد.
لایه 1.   لایه Physical. این لایه به طور معمول به استانداردهای سازمانهای دیگر اشاره دارد. این استانداردها با خصوصیات محیط انتقال از جمله کانکتورها ، پینها ، استفاده از پینها ، جریانهای الکتریکی ، رمزگذاری ، مدولاسیون نور و قوانین مربوط به فعال سازی و غیرفعال کردن استفاده از محیط فیزیکی سروکار دارند.

جدول 1-1 لیستی از پروتکل ها و دستگاه های شبکه در هر لایه از مدل OSI را که در دوره ی CCNA پوشش داده می شوند نمایش می دهد. توجه داشته باشید که هر دستگاه در چند لایه فعالیت می کند اما در جدول بالاترین لایه ای که در آن دستگاه فعالیت می کند نمایش داده شده است و لزوما به این معنی نمی باشد که دستگاه صرفا در یک لایه فعالیت دارد. برای مثال روتر با پروتکل های لایه ی 3 در مدل OSI فعالیت می کند اما نیاز دارد اطلاعات کاملی در رابطه با لایه های 1 و 2 نیز داشته باشد.

جدول 1-1 مدل مرجع OSI – مثال پروتکل ها و دستگاه ها

 

   

مفاهیم و مزایای مدل OSI 

در حالی که مدل های شبکه از لایه ها برای کمک به انسان در طبقه بندی و درک بسیاری از توابع در یک شبکه استفاده می کنند، مدل های شبکه به دلایل زیادی از لایه ها استفاده می کنند. برای مثال یکبار دیگر به مثال سرویس پستی فکر کنید. شخصی که نامه ای می نویسد هیچ نیازی ندارد که بداند چگونه نام ارسال شده و به دست مقصد می رسد. در مقابل مامور نامه رسان نیازی ندارد که محتوای نامه را بداند تنها کافیست نامه را به مقصد مورد نظر برساند. همانند سرویس پست در شبکه نیز توابع و عملکرد ها در بخش های متفاوتی تقسیم شده اند و در هر لایه توابع مخصوص به آن لایه عمل می کند و در نهایت همکاری تمامی لایه ها با یکدیگر منجر به ارسال دیتا از نقطه به نقطه ی دیگر می شود.
لیست زیر مزایای دسته بندی پروتکل ها و سرویس ها را در هر لایه خلاصه می کند:

  •  پیچیدگی کمتر: با استفاده از لایه ها عملکرد هر لایه از لایه ی دیگر جدا شده و درک هر لایه ساده تر می شود.

  •  استاندارد: تعاریف استاندارد بین هر لایه باعث شده است تمامی وندور ها بتوانند بصورت آزادانه و متن باز محصولات خود را تولید کنند.

  • یادگیری آسان: با استفاده از لایه ها انسان ها می توانند بصورت جزئی تر در رابطه با عملکرد های هر لایه بحث و گفتگو کنند.

  • توسعه آسانتر: کاهش پیچیدگی اجازه می دهد تا تغییرات برنامه آسانتر و سریعتر در توسعه محصول انجام شود.

  • مهندسی ماژولار: یک شخص می تواند برنامه ای بنویسد که در لایه های بالاتر اجرا شود و شخص دیگری برنامه ای بنویسد که بتواند پیش نیاز های آن برنامه را فراهم کند، درنتیجه به دلیل استاندارد بودن، به راحتی می توان بصورت ماژولار برنامه ها را نوشت.

 

اصطلاحات بسته بندی در مدل OSI (Data Encapsulation)

مانند TCP/IP، هر لایه از مدل OSI به لایه ی بالایی خود خدمات عرضه می کند و از این رو هرلایه از لایه ی پایین خود خدماتی را درخواست می کند. برای ارائه خدمات ، هر لایه از هدر و احتمالاً یک تریلر استفاده می کند. لایه های پایینی دیتا های دریافتی از لایه های بالاتر را در هدر ها بسته بندی می کنند. مبحث آخر این فصل برخی از اصطلاحات و مفاهیم مربوط به بسته بندی مدل OSI را توضیح می دهد.

مدل TCP/IP از اصطلاحاتی مانند Segment ، Packet و Frame برای اشاره به لایه های مختلف و داده های بسته بندی شده استفاده می کند (به شکل 5-1 مراجعه کنید). OSI از اصطلاح عمومی تری استفاده می کند: Protocol Data Unit (PDU). 

ارسال و دریافت داده ها از یک منبع به دستگاه مقصد با کمک پروتکل های شبکه با استفاده از بسته بندی داده (Encapsulation) امکان پذیر می شود. هنگامی که یک میزبان داده ها را به یک دستگاه دیگر در یک شبکه انتقال می دهد، داده ها با اطلاعات پروتکل در هر لایه مدل مرجع OSI بسته بندی می شوند. هر لایه با لایه ی همسایه خود در مقصد ارتباط برقرار می کند. هر لایه از Protocol Data Unit (PDU) برای برقراری ارتباط و تبادل اطلاعات استفاده می کند.

 

تصویر 7-1  بسته بندی داده ها در مدل مرجع OSI

واحد های پروتکل داده (PDU) شامل اطلاعات کنترل شده مرتبط با داده ها در هر لایه می باشند. اطلاعات به هدر فیلد داده متصل است، اما همچنین می تواند در انتهای فیلد داده یا تریلر باشد. PDU ها با اتصال هدر و تریلر به داده ها در هر لایه مدل مرجع OSI بسته بندی می شوند. هر واحد داده پروتکل (PDU) یک نام بر اساس اطلاعات هر هدر دارد. این اطلاعات PDU تنها توسط لایه ی همسایه در مقصد خوانده می شود و سپس از بین می رود و داده ها به لایه بعدی منتقل می شود.

تصویر 8-1  بسته بندی داده ها و Protocol Data Unit

واحد داده پروتکل (PDU) هر لایه جریان اطلاعات به شرح زیر تعریف می شود:

  • لایه حمل و نقل (Transport) : بخش (Segment)، PDU لایه حمل و نقل است.

  • لایه شبکه (Network) : بسته (Packet)، PDU لایه حمل و نقل است.

  • لایه پیوند داده (Data Link) : قاب (Frame)، PDU لایه حمل و نقل است.

  • لایه فیزیکی (Physical) : بیت (Bit)، PDU لایه حمل و نقل است.

 

فرایند Encapsulation و De-Encapsulation: 

Encapsulation و De-Encapsulation اطلاعات کنترل هدر، در هر لایه مدل مرجع OSI به شرح زیر است:

TCP Header Encapsulation

اطلاعات کاربر در لایه های کاربردی برای انتقال در شبکه به داده (data) تبدیل می شود. سپس جریان داده ها به لایه حمل و نقل منتقل می شود که یک مدار مجازی را به مقصد می رساند. پس از آن جریان داده ها به جریان های کوچکتر شکسته می شود و یک هدر لایه حمل و نقل ایجاد می شود و به عنوان یک بخش یا Segment نامیده می شود. اطلاعات کنترل هدر به لایه حمل و نقل در قسمت داده متصل می شود.در لایه ی حمل و نقل با استفاده از مکانیزمی هر بخش شماره گذاری میشود، بنابراین جریان داده همانطور که ارسال شده در مقصد دریافت میشود.

IP Header Encapsulation

سپس هر بخش به لایه شبکه برای آدرس دهی منطقی و مسیریابی از طریق یک پروتکل مسیریاب، به عنوان مثال IP، IPX، Apple Talk و DECNET، و غیره ارسال میشود. پروتکل لایه شبکه یک هدر را به بخش ارسال شده به لایه پیوند داده اضافه می کند. به یاد داشته باشید که لایه های 3 و 4 با یکدیگر برای بازسازی یک جریان داده در یک میزبان مقصد کار می کنند.

MAC Header Encapsulation

لایه پیوند داده بسته ها را از لایه شبکه دریافت می کند و آنها را در رسانه های شبکه مانند کابل یا رسانه های بی سیم قرار می دهد. لایه Data Link هر بسته را در یک فریم قرار می دهد و هدر MAC ، آدرس مک مبدا و آدرس مک مقصد را حمل می کند. اگر دستگاه در یک شبکه دیگر قرار داشته باشد، قاب به یک روتر فرستاده می شود که از طریق یک شبکه اینترنتی هدایت شود.

Physical Layer Encapsulation

هنگامی که فریم به شبکه مقصد می رسد، یک فریم جدید برای ارسال بسته به میزبان مقصد استفاده می شود. برای قرار دادن این فریم در شبکه، ابتدا باید این فریم به یک سیگنال دیجیتال تبدیل شود. از آنجا که یک فریم یک گروه منطقی از بیت های 0 و 1 می باشد، لایه فیزیکی مدل OSI مسئول بسته بندی این رقم ها در یک سیگنال دیجیتال است که توسط دستگاه ها در همان شبکه محلی خوانده می شود.

Data encapsulation flow

در یک دستگاه انتقال، روش encapsulation داده به شرح زیر عمل می کند :

اطلاعات کاربر برای انتقال در شبکه به داده ها (Data) تبدیل می شود. داده ها به بخش ها (Segment) تبدیل می شوند و یک اتصال قابل اعتماد (Reliable) یا غیر قابل اعتماد (Unreliable) بین دستگاه های منبع و مقصد با استفاده از پروتکل های Connection Oriented و Connectionless تنظیم می شود. بخش ها (Segment) به بسته ها (Packet) با استفاده از یک آدرس منطقی مانند IP تبدیل می شوند.سپس بسته ها به فریم های انتقال برای شبکه محلی تبدیل می شوند. آدرس های کنترل دسترسی به رسانه (MAC) یا آدرس های اترنت معمولا برای شناسایی میزبان در یک بخش شبکه محلی استفاده می شود. فریم ها به بیت تبدیل می شوند و یک روش رمزگذاری دیجیتال و زمانبندی یا سیگنالینگ استفاده می شود.

De-Encapsulation

در طرف مقصد، دستگاه های دریافتی بر روی سیگنال دیجیتال همگام سازی می شوند و از سیگنال دیجیتال بیت های  0 و 1 استخراج می شوند. در این مرحله دستگاه ها فریم ها را ایجاد می کنند، یک (CRC)  Cyclic Redundancy Checkرا اجرا می کنند و سپس خروجی خود را در مقابل خروجی مورد نظر قرار میدهند، همچنین کادر (FCS) Frame Check Sequence  داده را نیز بررسی میکنند. در صورتی که اطلاعات مطابقت داده شود، بسته (Packet) از فریم خارج شده  و فریم دور انداخته میشود. این فرایند به عنوان de-encapsulation شناخته می شود. سپس بسته به لایه شبکه منتقل می شود، جایی که آدرس IP بررسی می شود. اگر آدرس IP مطابقت داشته باشد، Segment از بسته خارج می شود و بسته دور ریخته می شود. داده ها در لایه حمل و نقل پردازش می شوند که جریان داده را بازسازی می کند و با استفاده از  Acknowledgmentبر اساس شماره ی هر Segment آنرا تایید میکند. سپس جریان داده را به لایه بالایی انتقال می دهد.

ادامه ی مقاله
با تهیه ی اشتراک ویژه می توانید به تمامی مقالات و منابع آموزشی دسترسی داشته باشید.
با پرداخت روزانه هزار تومان به منابع زیر دسترسی خواهید داشت :
1.تمامی مقالات آموزشی
2. ورک بوک های آموزشی
3.منابع آموزشی به همراه ترفند های شبکه