انواع پیاده سازی VLAN

fashion img

در طراحی VLAN ها برای سازمان ها دو مدل مرجع وجود دارد و هر سازمان بسته به نیاز خود برای طراحی ساختار VLAN های خود از یکی از این مدل ها استفاده می کند. دو مدل مرجع بر اساس فاکتور های خاصی طراحی شده اند که در این مقاله می پردازیم به بررسی این دو مدل.
مدل های مرجع برای طراحی VLAN ها عبارتند از :

• End-to-End VLAN
• Local Vlan
 

مدل End-to-End VLAN

این نوع طراحی که با عنوان Campus-wide VLANs نیز شناخته می شود ، براساس Maximum Flexibility بوجود آمده است. برای درک این طراحی نگاهی به یک مثال می اندازیم.
یک شبکه را در نظر بگیرید که تعداد 10 عدد سوییچ در این شبکه وجود دارد. در این شبکه ما 10 بخش مختلف همانند IT, Human Resource, Accounting و ... داریم که به ازای هر بخش باید یک VLAN ایجاد کنیم. نکته ی سازمان ما این می باشد که بخش ها بصورت متمرکز نیستند یعنی به عنوان مثال اگر 10 طبقه داریم و در هر طبقه یک سوییچ قرار داده ایم ممکن است در هر طبقه و در هر اتاق یک کارمند برای یک بخش بخصوص وجود داشته باشد. پس ممکن است کارمندان هر بخش در کل سازمان پخش شده باشند. به همین علت نمیتوانیم بر روی یک سوییچ یک VLAN ایجاد کنیم چرا که ممکن است در یک طبقه کارمندانی از هر 10 بخش داشته باشیم. در این نوع طراحی که انعطاف پذیری نقش مهمی در آن دارد نیاز به یک طراحی بخصوص برای VLAN ها داریم چرا که کارمندان هر بخش در یک نقطه مسقر نیستند و در نقاط مختلفی از سازمان قرار گرفته اند. به همین علت در طراحی VLAN ها از مدل End-to-End VLANs استفاده می کنیم.
End to End VLANs اینگونه بیان می کند که اگر ما 10ویلن داریم این 10 ویلن باید بر روی تمامی سوییچ ها ساخته شوند. پس به عبارت ساده در طراحی End-to-End VLAN یک ویلن بر روی تمامی سوییچ ها وجود دارد. عموما پیاده سازی مدل End-to-End VLAN با استفاده از پروتکل VTP انجام می گیرد. اگر با پروتکل VTP آشنایی ندارید، پیشنهاد می کنم لینک زیر را در بصورت کامل به پروتکل VTP پرداخته است مطالعه کنید.

 

در نتیجه در طراحی مدل End-to-End VLANs هیچ اجباری نیست که عضو های یک VLAN در یک بخش خاص و یا به یک سوییچ خاص متصل باشند، و این عضو ها می توانند در هر نقطه ای از سازمان قرار بگیرند. اما در نوع طراحی به Performance شبکه اهمیت زیادی داده نمی شود چرا که به عنوان مثال اگر کاربر 1 در طبقه ی 1 بخواهد دیتایی را به کاربر 2 ارسال کند ممکن است کاربر 2 در طبقه 7 قرار داشته باشد، پس این دیتا باید از 6 سوییچ عبور کند. اما اگر دو کاربر به یک سوییچ متصل بودند صدرصد خیلی سریعتر دیتای کاربر 1 به کاربر 2 می رسید.

شکل زیر طراحی مدل End-to-End VLANs را نمایش می دهد.

مدل End-to-End VLANs

همانطور که در شکل بالا مشاهده می کنید، در ساختمان مورد نظر 3 طبقه وجود دارد که در هر طبقه یک سوییچ قرار گرفته و سه VLAN با نام های Sales, HR, ENG بر روی تمامی سوییچ ها ایجاد شده است. و نکته ی قابل اهمیت این می باشد که کاربرانی که در بخش های مختلف قرار دارند در یک جا متمرکز نیستند و در هر سه طبقه کارمندانی از هر بخش داریم. این نوع طراحی را با عنوان End-to-End VLAN می شناسیم.

مدل Local VLANs

در طراحی Local VLANs تمامی کاربرانی که در یک VLAN قرار می گیرند باید یک در نقطه ی متمرکز باشند. این نوع طراحی که با عنوان Geographical VLANs نیز شناخته می شود اینگونه بیان می کند که اگر یک VLAN بر روی یک سوییچ از سازمان ایجاد شده است دیگر نباید همان VLAN بر روی هیچ سوییچ دیگری ایجاد شود. این نوع طراحی کاربران را مجبور می کند تا تمامی کاربران یک بخش در یک نقطه قرار بگیرند و دیگر Mobility وجود ندارد پس به عنوان مثال دیگر کاربران IT نمی توانند در چند طبقه قرار بگیرند و تنها باید در یک طبقه مستقر شوند. 

این نوع طراحی بر اساس Performance می باشد و دیگر ارتباطات بین کاربران یک بخش نیازی نیست سوییچ های دیگری را طی کند و هر کاربر مستقیما می تواند با کاربر دیگر که در یک بخش قرار دارند ارتباط برقرار کند. شکل زیر طراحی مدل Local VLANs را نمایش می دهد.

 

مدل Local VLANs

همانطور که در شکل بالا مشاهده می کنید VLAN ها بصورت Local فقط در یک سوییچ قرار دارند و به عنوان مثال ویلن 2 در هیچ یک از سوییچ های دیگر وجود ندارد.